Αρχείο κατηγορίας Άρθρα

INTERVENTION FRANCAISES

Η Γαλλία (συνεχίζει να) ενδιαφέρεται για τη Μέση Ανατολή

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την οριοθέτηση των ζωνών επιρροής που επέβαλε η Συνθήκη των Σεβρών (1920)  και την παραχώρηση από τη Γαλλία ενός καθεστώτος περιορισμένης αναγνώρισης στο Λίβανο, το Παρίσι εξακολουθεί (και επιθυμεί να συνεχίσει) να διαδραματίζει έναν σημαίνοντα ρόλο στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η πρόσφατη επίσκεψη του Σαάντ Χαρίρι , του τελούντος υπό παραίτηση (ή ήδη παραιτηθέντα) πρωθυπουργού του Λιβάνου, το αποδεικνύει.

Μετά τη συνάντηση στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ανακοινώθηκε ότι ο Γάλλος πρόεδρος θα συνεχίσει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για τη σταθερότητα στο Λίβανο και για να μειωθούν οι εντάσεις στην περιοχή.

Μια ημέρα νωρίτερα και ενώ αναμενόταν στη γαλλική πρωτεύουσα ο Σ.Χαρίρι , έγινε γνωστό από τη γαλλική προεδρία πως ο Ε.Μακρόν είχε συνομιλίες με τους (και τη σειρά που ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση),  πρόεδρο του Λιβάνου Μ.Αούν, πρόεδρο των ΗΠΑ Ντ.Τράμπ, πρόεδρο της Αιγύπτου Α.Φ. Αλ Σίσι, Σαουδάραβα πρίγκιπα Μ.Σ. Αλ Σαούντ  και Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Α.Γκουτιέρες προκειμένου να συζητήσει μαζί τους την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και να διερευνήσουν μέτρα για τη σταθεροποίηση και την ειρήνευση στην περιοχή.

Βεβαίως, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι οι κινήσεις του πρώην Γάλλου προέδρου Μ. Σαρκοζύ στη βόρειο Αφρική και ειδικά στη Λιβύη – μετά το χάος που προκάλεσαν η «Αραβική άνοιξη» και η κατάρρευση των καθεστώτων της περιοχής- όχι μόνον δεν έτυχαν θερμής υποδοχής αλλά επικρίθηκαν έντονα στο εσωτερικό της Γαλλίας αλλά και από συμμάχους της. Άλλωστε, ο Μ.Ομπάμα έχει παραδεχτεί ότι η εμπλοκή στη Λιβύη ήταν το χειρότερο λάθος του.

Ναι στην ανεξαρτησία λένε οι Κούρδοι αλλά οι γείτονες απειλούν (τουλάχιστον)!  

Ο Τούρκος πρόεδρος με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μ, Τίλερσον

Ο Τούρκος πρόεδρος με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μ, Τίλερσον

Ο Τούρκος πρόεδρος φανερά ενοχλημένος απείλησε με οικονομικό στραγγαλισμό την αυτόνομη Κουρδική περιφέρεια στο Βόρειο Ιράκ (Kurdish Regional Government (KRG), διατυπώνοντας με σαφήνεια όλα τα «όπλα» που έχει στα χέρια του. Ακόμα και αυτά χωρίς «εισαγωγικά», τα οποία -όπως είπε- είναι πάντα στο τραπέζι.

Την Τρίτη, μια μέρα μετά το δημοψήφισμα ο Ταγίπ Ερντογαν διερωτήθηκε πόση αξία μπορεί να έχει η υποστήριξη του Ισραήλ στο κουρδικό δημοψήφισμα. «Δεν υπάρχουν άλλες χώρες πλην του Ισραήλ που να το υποστήριξαν (το δημοψήφισμα)» είπε , θέλοντας να υπογραμμίσει ότι οι Κούρδοι είναι διεθνώς απομονωμένοι.

Και η Τουρκία δεν είναι η μόνη που δεν βλέπει “με καλό μάτι” τη σχέση των Κούρδων με το Ισραήλ. Το ίδιο ανήσυχη είναι και η Τεχεράνη.

Το Ιράκ, έχει ήδη εκφράσει με απόλυτο τρόπο την διαφωνία του στις κινήσεις των Κούρδων και μάλιστα το Κοινοβούλιο της χώρας παρείχε εξουσιοδότηση για τη χρήση βίας εναντίον των Κούρδων.

Σε κάθε περίπτωση η στάση που θα τηρήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει εξαιρετική σημασία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι Κούρδοι διεκδικούν την ανεξαρτησία τους ελπίζοντας ότι θα αναγνωριστεί ο βαρύς φόρος του αίματος που πλήρωσαν πολεμώντας εναντίον του Ισλαμικού κράτους.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν αρκετά μεγάλη και οι υποστηρικτές του «Ναι» στην ανεξαρτησία είναι το 93% εκείνων που ψήφισαν.

Η επόμενη μέρα θα δείξει αν οι Κούρδοι της KRG και ειδικά ο πρόεδρός τους Μασούντ Μπαρζανί θα μπορέσει να διαχειριστεί τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος υπέρ του λαού του αλλά και προς όφελος της ειρήνης και των γειτονικών λαών με τους οποίους αναγκαστικά θα συνυπάρξει. Ήδη, ο πρόεδρος της KRG έκανε έκκληση λέγοντας «Σεβαστείτε τη βούληση του λαού του Κουρδιστάν. Ας προχωρήσουμε σε σοβαρό διάλογο για να γίνουμε καλοί γείτονες».

Η ιστορία θα κρίνει τους πρωταγωνιστές αλλά και τα αποτελέσματα των επιλογών τους. Αυτό στο οποίο όλοι συμφωνούν είναι ότι οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ δεν ήθελαν να χαθεί μια ακόμα ευκαιρία.

Το δημοψήφισμα του Ερντογάν, ο πυροσβεστήρας και η κρυογεννετική

Ένα «μπρα ντε φέρ» με πρωταγωνιστές τη Γερμανία και την Τουρκία και με άγνωστες –προς το παρόν- συνέπειες, βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ημέρες. Η επιμονή του Τούρκου προέδρου να διοργανώσει πολιτικές συγκεντρώσεις στη Γερμανία προκειμένου να «πείσει» τους μετανάστες πατριώτες του για την αναγκαιότητα των αλλαγών στο δημοψήφισμα, είναι μια προσπάθεια επίδειξης πυγμής σαν αυτές που τόσο αρέσκεται να κάνει ο «σύγχρονος σουλτάνος», ιδιαίτερα όταν απευθύνεται στα πλήθη…

Είναι ίσως μια προσπάθεια να πάρει ρεβάνς από το πρώτο «επεισόδιο» αυτής της κόντρας όταν οι λεκτικές ακρότητες του Ερντογάν αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές λίγους μήνες πριν καθώς το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο είχε απαγορεύσει στον Τούρκο  πρόεδρο να μιλήσει σε οπαδούς του στην Κολωνία μέσω γιγαντοοθόνης.

Ανάλογες δηλώσεις με αυτές του Ερντογάν κάνουν και ανώτερα στελέχη του κόμματος του και αξιωματούχοι όπως ο υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας και μάλιστα με έναν τρόπο και μια συχνότητα που δείχνει ότι έχουν χάσει το μέτρο και την ψυχραιμία τους.

Από την άλλη πλευρά η γερμανική κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει «να σηκώσει το γάντι» τόσο μέσω της καγκελαρίου που χαρακτήρισε αδικαιολόγητη την επίθεση Ερνογάν, όσο και μέσω των δικαστικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων ,όπως ο δήμος του Αμβούργου , που έκλεισε το κέντρο όπου επρόκειτο να μιλήσει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επειδή δεν διέθετε σύστημα πυρανίχνευσης.

Για τους παρατηρητές  των εξελίξεων η γερμανο-τουρκική αντιπαράθεση αποκτά το ενδιαφέρον ενός από τα πιο «γοητευτικά» μοντέλα της θεωρίας των παιγνίων…

Όσο κατανοητή –καλύτερα, εξηγήσιμη- είναι η επιδίωξη του Ερντογάν να προσεγγίσει τους Τούρκους ψηφοφόρους  , που ειδικά στη Γερμανία στη μεγάλη τους πλειοψηφία τον υποστηρίζουν, άλλο τόσο δικαιολογημένη είναι η γερμανική στάση που θέλει να ακυρώσει μια προσπάθεια ενός εξωτερικού παράγοντα να επηρεάσει το εσωτερικό της. Και αυτό γιατί δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός ότι οι Τούρκοι μετανάστες είναι Γερμανοί πολίτες , ζουν στη γερμανική επικράτεια , συγχρωτίζονται με άλλους Γερμανούς πολίτες και συνεπώς το γερμανικό κράτος δεν επιθυμεί τη διδαχή και τη διάδοση θέσεων κατά κόρον αντιδημοκρατικών (μετά το πραξικόπημα και τις απηνείς διώξεις των αντιπάλων του Ερντογάν). Εν κατακλείδι η γερμανική κυβέρνηση επιχειρεί να αποφύγει ένα «τοξικό μήνυμα» για τους πολίτες της και βέβαια να αποτρέψει σε ξένους παράγοντες να έχουν λόγο για ζητήματα που δεν πρέπει να έχουν.

Η κατάλυση των δημοκρατικών αρχών και του κράτους δικαίου που οι συνθήκες παρατεταμένης «προεδρικής δικτατορίας» έχουν επιβάλλει στη γειτονική χώρα, μπορεί να ευνοούν  τον Ερντογάν και την προσπάθειά του να συνεχίσει να κυβερνά με υπερεξουσίες και χωρίς προσκόμματα για μια δεκαετία ακόμη αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άλλες χώρες θα μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα για πολύ ακόμα…

Η διπλωματική αβρότητα έχει και όρια και εν πάση περιπτώσει την επόμενη φορά που ο Ερντογάν αποφασίσει  – ίσως-  να αναθέσει την πολιτική του επιβίωση στις δυνατότητες της κρυογεννετικής θα είναι πολύ αργά…

* Το κείμενο γράφτηκε πριν τη συνάντηση των δυο υπουργών Εξωτερικών σήμερα στο Βερολίνο. Απ΄ ότι φαίνεται Γκάμπριελ και Τσαβούσογλου αποφάσισαν να σταματήσουν τα δύο οχήματα πριν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο όπου η μια επιλογή θα είναι η ήττα για εκείνον που θα την πάρει ή πολύ περισσότερο το αποτέλεσμα και για τους δύο θα είναι καταστροφικό (chiken game) …

 

Τι πραγματικά πιστεύει η κοινωνία;

Πρόσφατα μια έρευνα (“Τάσεις” της MRB) που δημοσίευσε η “ΗΜΕΡΗΣΙΑ” 2-3/7/2016, έδωσε υψηλά ποσοστά απαισιοδοξίας των πολιτών. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες βρίσκονται έξι χρόνια σε καθεστώς οικονομικής κρίσης, υποχώρησης του βιοτικού επιπέδου και οικονομικών θυσιών. Ποιός θα περίμενε ότι θα εξέφραζαν αισιοδοξία;

Η ανεργία είναι το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Και δεν είναι μόνον η αδυναμία χιλιάδων νοικοκυριών να καλύψουν βασικές ανάγκες που επηρεάζει τις απαντήσεις των πολιτών. Εξίσου σημαντική είναι και η πεποίθηση που παγιώνεται για την κακή οικονομική κατάσταση των ιδίων αλλα και της χώρας συνολικά όταν μάλιστα, σύμφωνα με την έρευνα, το 77,5% πιστεύει ότι η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύσει.

Τι πραγματικά πιστεύει η κοινωνία; Σε τι ελπίζει (αν ελπίζει);

Στην ίδια έρευνα ένα ποσοστό 15% δηλώνει ότι η λέξη ελπίδα τον “εκφράζει για το παρόν και το μέλλον της χώρας”. Πιστεύω ότι αν και πολύ λίγοι ελπίζουν υπάρχουν πολύ περισσότεροι που θα ήθελαν να ελπίζουν.

Οι επιδόσεις στον τουριστικό τομέα και οι θετικές επιπτώσεις του στο σύνολο της οικονομίας θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό σημείο ανάκαμψης. Ενα άλλο θα ήταν η,  χωρίς άλλες καθυστερήσεις, έλευση του πακέτου Juncker. Και βέβαια, είναι αναγκαία μια δραστική αλλαγή πολιτικής – μια ανατροπή στη σκληρη δημοσιονομική λιτότητα που συνεχίζει να στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια και σβήνει την ελπίδα…

 

Ευρωπαϊκά πειράματα…

Οι κινητοποιήσεις των Γάλλων και Βέλγων εργαζομένων δείχνουν ότι τα συνδικάτα αντιδρούν με αποφασιστικότητα στην προσπάθεια ανατροπής των εργασιακών δικαιωμάτων.

Ειδικά στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων , ιδιαίτερα όταν το διακύβευμα είναι ένα καθολικό εργατικό ή ζωτικής σημασίας κλαδικό αίτημα , είναι πάντα μαζικές και δυναμικές.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων είναι η σφοδρή αντίδραση στις “μεταρρυθμίσεις” που εισηγείται και υποστηρίζει ο Γάλλος πρόεδρος. Μεταρρυθμίσεις που ακρωτηριάζουν το “ευρωπαικό κεκτημένο” των εργασιακών σχέσεων, ένα σύνολο κανόνων που οικοδομήθηκε μετα το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και δημιούργησε ένα στέρεο νομικό πλαίσιο το οποίο ενστερνίστηκε και η Ευρωπαϊκή Ένωση (τουλάχιστον έως τη Σύνοδο της Λισαβώνας).

Για πολλά χρόνια οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μπορούσαν να επιχειρηματολογούν για την “ηγεμονία” της Ευρώπης στον τομέα των εργατικών δικαιωμάτων έναντι της πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στις άλλες περιοχές του καπιταλισμού και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα, μετα τις κατακλυσμιαίες αλλαγές στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και πρόσφατα την Ιταλία, φοβάμαι ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα αποφεύγουν ανάλογες συζητήσεις…

Ο νόμος που φέρνει η γαλλική κυβέρνηση και θέλει οπωσδήποτε να “περάσει” από τα νομοθετικά σώματα, ανατρέπει “σταθερές” του εργατικού δικαίου και επιτρέπει -μεταξύ άλλων- στις επιχειρήσεις να απολύουν προσωπικό πολύ πιο εύκολα ή να επεκτείνουν το ωράριο ,ημερήσιο ή εβδομαδιαίο,  και μάλιστα χωρίς υπερωριακή αμοιβή αλλά με… αντίδωρο επιπλέον μέρες ρεπό.

Ορισμένοι στην Ε.Ε. μάλλον, πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα να πειραματιστούν περισσότερο  ενθαρρυμένοι από το «Ελληνικό πείραμα» (περιοριστικές πολιτικές και αποδόμηση του εργατικού δικαίου).

Η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν κομίζει τίποτε θετικό για τους εργαζόμενους στην Ευρώπη, όπως υποστηρίζει ή και θα ήθελε ο πρόεδρος Ολάντ. Ούτε καν την αναπτυξιακή ορμή και την αντιμετώπιση της ανεργίας , όπως ελπίζουν. Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί ότι το πείραμα θα εξελιχθεί όπως θα ήθελαν!

Η θεραπεία του ασθενούς και το Δ.Ν.Τ.

Η εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της Ελληνικής κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών, δίνει για μια ακόμη φορά την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαπραγμάτευση αλλά “παράσταση απόψεων”: Κάθε πλευρά διατυπώνει τις απόψεις της ελπίζοντας ότι θα βρεθεί κοινό έδαφος…

Αν δεν είναι έτσι, τότε είναι εύλογη η ανησυχία του προέδρου των ευρωπαιων σοσιαλιστών στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο G.Pittella ότι “κάποια “γεράκια” θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα”. Σε κάθε περίπτωση, είναι απαράδεκτο να αποδέχεται η ΕΕ την αξίωση του ΔΝΤ για πρόσθετα μέτρα όταν είναι γνωστό σε όλους (οικονομολόγους και μη) πως σε μια οικονομία που βρίσκεται για περισσότερα απο έξι χρόνια σε ύφεση δεν μπορείς να επιβάλλεις συνεχώς μέτρα. Είναι σαν τον αρσιβαρίστα. Μπορεί να σηκώσει 180 κιλά αλλά δεν θα αντέξει τα … 181 !

Εκτός εαν το ΔΝΤ βλέποντας πως η θεραπεία δεν έχει αποτέλεσμα , ελπίζει στο θάνατο του ασθενή για να ανακαλύψει εκ των υστέρων τα ενδεδειγμένα φάρμακα μέσω της… νεκροψίας!

Η ΕΕ φοβάται περισσότερο τους τούρκους μετανάστες

Η αισιοδοξία που εκπέμπει η Τουρκία στο ζήτημα της κατάργησης της βίζας για τους τούρκους πολίτες, είναι μάλλον υπερβολική.

Το ζήτημα απασχολεί έντονα πολλά (σχεδόν όλα) τα κράτη-μέλη πάρα το γεγονός ότι στη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών έγιναν συντονισμένες προσπάθειες εκατέρωθεν. Παρ ΄όλα αυτά η προοπτική να ανοίξουν τα σύνορα για τα εκατομμύρια των τούρκων πολιτών μάλλον τρομάζει τους «28».

Παράλληλα, η επιθυμία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έναν πολιτικό συμβιβασμό στο θέμα που θα βασίζεται στην ικανοποίηση των ελάχιστων δυνατών κριτηρίων, βρήκε ήδη την ηχηρή αντίδραση της Γαλλίας. Η Γαλλία δεν είναι πρόθυμη να κάνει «καμία παραχώρηση στα ανθρώπινα δικαιώματα και στους όρους για τη χορήγηση βίζας», είχε δηλώσει πριν από λίγες μέρες ο Φ.Ολάντ.

Δεν πρέπει να αγνοηθούν και οι διαφοροποιήσεις που προβάλλουν άλλα κράτη-μέλη όπως η Αυστρία, η Ουγγαρία αλλά και η Κύπρος. Τα δύσκολα είναι μπροστά.

Απο τι κινδυνεύει περισσότερο η ( Ε ) Ενωση;

Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης το ενδεχόμενο ενός Brexit ήταν μια άσκηση ανοχής και συμβιβασμών για τους ηγέτες των 28 κρατών -μελών.

Και μπορεί πάρα πολλές χώρες -σχεδόν όλες- να διαφωνούν με τις θεσμικές αλλαγές που ζητά το Λονδίνο καθώς θα δημιουργήσουν “προηγούμενο”, είναι όμως σχεδόν σίγουρο ότι ελάχιστες θα ήθελαν την έξοδο της Αγγλίας απο την ΕΕ.

Οι απαιτήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και κυρίως οι μεταρρυθμίσεις που ζητά μπορούν να αντιμετωπιστούν “δημιουργικά” στο πλαίσιο ανάλογων συμβιβασμών που έγιναν στη διάρκεια των έξι δεκαετιών.

Αντίθετα, εκείνο που φαίνεται μάλλον δύκολα διαχειρίσιμο είναι η “αυτονόμηση” των χωρών του Βίσεγκραντ (Visegrad) ή V4 που για μια ακόμη φορά δείχνουν να επιλέγουν έναν ξεχωριστό βηματισμό.

Οι απαιτήσεις της Μ.Βρετανίας θα βρούν διέξοδο μέσα απο τις διαπραγματεύσεις, την κοινοτική παράδοση αλλά και την επιθυμία να μείνει “χαμηλά” η συζήτηση για την αποχώρηση κρατών απο την ΕΕ όπως επιθυμούν ορισμένοι στη Γαλλία και τη Φινλανδία.

Ωστόσο, η επιθυμία των 4 κρατών ( Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία )  να αυτονομούνται δεν είναι ανευ σημασίας καθώς η συνεργασία των “4” είναι θεσμική και προηγείται (1991) της ένταξής τους στην Ε.Ε.

Οι “φωτιές” του αγροτικού και οι “σύλλογοι” των βουλευτών

Δεν αμφιβάλει κανείς πως είναι η πιο σοβαρή δοκιμασία της κυβέρνησης. Οι χθεσινές “αβρότητες” στη Βουλή για τα τηλεοπτικά είναι … ανέκδοτο, μπροστά στη διαχείριση ενός θέματος που βάζει “φωτιές” στον αγροτικό κόσμο.

Οι δυνατότητες ελιγμών της κυβέρνησης είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Οσο για την αντιπολίτευση και κυρίως για τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας ( ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ), συνεχίζουν να “πολιτεύονται” ανέξοδα και αδιάφορα, Οπως ακριβώς και στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών: διαχειρίστηκαν δισεκατομμύρια με την ελαφρότητα που κάποτε οι “πατέρες του έθνους” μοίραζαν ενισχύσεις στους χιλιάδες πολιτιστικούς συλλόγους και αδελφότητες.

Κάπως έτσι η ύπαιθρος και οι άνθρωποί της αφέθηκαν στην τύχη τους και η πατρίδα μας έχασε τις ευκαιρίες να αναπτύξει εναν οργανωμένο και αποτελεσματικό πρωτογενή τομέα που θα μπορούσε να προσθέτει στο εθνικό προϊόν…