Αρχείο κατηγορίας Άρθρα

Ευρωπαϊκά πειράματα…

Οι κινητοποιήσεις των Γάλλων και Βέλγων εργαζομένων δείχνουν ότι τα συνδικάτα αντιδρούν με αποφασιστικότητα στην προσπάθεια ανατροπής των εργασιακών δικαιωμάτων.

Ειδικά στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων , ιδιαίτερα όταν το διακύβευμα είναι ένα καθολικό εργατικό ή ζωτικής σημασίας κλαδικό αίτημα , είναι πάντα μαζικές και δυναμικές.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων είναι η σφοδρή αντίδραση στις “μεταρρυθμίσεις” που εισηγείται και υποστηρίζει ο Γάλλος πρόεδρος. Μεταρρυθμίσεις που ακρωτηριάζουν το “ευρωπαικό κεκτημένο” των εργασιακών σχέσεων, ένα σύνολο κανόνων που οικοδομήθηκε μετα το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και δημιούργησε ένα στέρεο νομικό πλαίσιο το οποίο ενστερνίστηκε και η Ευρωπαϊκή Ένωση (τουλάχιστον έως τη Σύνοδο της Λισαβώνας).

Για πολλά χρόνια οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μπορούσαν να επιχειρηματολογούν για την “ηγεμονία” της Ευρώπης στον τομέα των εργατικών δικαιωμάτων έναντι της πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στις άλλες περιοχές του καπιταλισμού και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα, μετα τις κατακλυσμιαίες αλλαγές στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και πρόσφατα την Ιταλία, φοβάμαι ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα αποφεύγουν ανάλογες συζητήσεις…

Ο νόμος που φέρνει η γαλλική κυβέρνηση και θέλει οπωσδήποτε να “περάσει” από τα νομοθετικά σώματα, ανατρέπει “σταθερές” του εργατικού δικαίου και επιτρέπει -μεταξύ άλλων- στις επιχειρήσεις να απολύουν προσωπικό πολύ πιο εύκολα ή να επεκτείνουν το ωράριο ,ημερήσιο ή εβδομαδιαίο,  και μάλιστα χωρίς υπερωριακή αμοιβή αλλά με… αντίδωρο επιπλέον μέρες ρεπό.

Ορισμένοι στην Ε.Ε. μάλλον, πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα να πειραματιστούν περισσότερο  ενθαρρυμένοι από το «Ελληνικό πείραμα» (περιοριστικές πολιτικές και αποδόμηση του εργατικού δικαίου).

Η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν κομίζει τίποτε θετικό για τους εργαζόμενους στην Ευρώπη, όπως υποστηρίζει ή και θα ήθελε ο πρόεδρος Ολάντ. Ούτε καν την αναπτυξιακή ορμή και την αντιμετώπιση της ανεργίας , όπως ελπίζουν. Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί ότι το πείραμα θα εξελιχθεί όπως θα ήθελαν!

Η θεραπεία του ασθενούς και το Δ.Ν.Τ.

Η εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της Ελληνικής κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών, δίνει για μια ακόμη φορά την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαπραγμάτευση αλλά “παράσταση απόψεων”: Κάθε πλευρά διατυπώνει τις απόψεις της ελπίζοντας ότι θα βρεθεί κοινό έδαφος…

Αν δεν είναι έτσι, τότε είναι εύλογη η ανησυχία του προέδρου των ευρωπαιων σοσιαλιστών στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο G.Pittella ότι “κάποια “γεράκια” θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα”. Σε κάθε περίπτωση, είναι απαράδεκτο να αποδέχεται η ΕΕ την αξίωση του ΔΝΤ για πρόσθετα μέτρα όταν είναι γνωστό σε όλους (οικονομολόγους και μη) πως σε μια οικονομία που βρίσκεται για περισσότερα απο έξι χρόνια σε ύφεση δεν μπορείς να επιβάλλεις συνεχώς μέτρα. Είναι σαν τον αρσιβαρίστα. Μπορεί να σηκώσει 180 κιλά αλλά δεν θα αντέξει τα … 181 !

Εκτός εαν το ΔΝΤ βλέποντας πως η θεραπεία δεν έχει αποτέλεσμα , ελπίζει στο θάνατο του ασθενή για να ανακαλύψει εκ των υστέρων τα ενδεδειγμένα φάρμακα μέσω της… νεκροψίας!

Η ΕΕ φοβάται περισσότερο τους τούρκους μετανάστες

Η αισιοδοξία που εκπέμπει η Τουρκία στο ζήτημα της κατάργησης της βίζας για τους τούρκους πολίτες, είναι μάλλον υπερβολική.

Το ζήτημα απασχολεί έντονα πολλά (σχεδόν όλα) τα κράτη-μέλη πάρα το γεγονός ότι στη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών έγιναν συντονισμένες προσπάθειες εκατέρωθεν. Παρ ΄όλα αυτά η προοπτική να ανοίξουν τα σύνορα για τα εκατομμύρια των τούρκων πολιτών μάλλον τρομάζει τους «28».

Παράλληλα, η επιθυμία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έναν πολιτικό συμβιβασμό στο θέμα που θα βασίζεται στην ικανοποίηση των ελάχιστων δυνατών κριτηρίων, βρήκε ήδη την ηχηρή αντίδραση της Γαλλίας. Η Γαλλία δεν είναι πρόθυμη να κάνει «καμία παραχώρηση στα ανθρώπινα δικαιώματα και στους όρους για τη χορήγηση βίζας», είχε δηλώσει πριν από λίγες μέρες ο Φ.Ολάντ.

Δεν πρέπει να αγνοηθούν και οι διαφοροποιήσεις που προβάλλουν άλλα κράτη-μέλη όπως η Αυστρία, η Ουγγαρία αλλά και η Κύπρος. Τα δύσκολα είναι μπροστά.

Απο τι κινδυνεύει περισσότερο η ( Ε ) Ενωση;

Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης το ενδεχόμενο ενός Brexit ήταν μια άσκηση ανοχής και συμβιβασμών για τους ηγέτες των 28 κρατών -μελών.

Και μπορεί πάρα πολλές χώρες -σχεδόν όλες- να διαφωνούν με τις θεσμικές αλλαγές που ζητά το Λονδίνο καθώς θα δημιουργήσουν “προηγούμενο”, είναι όμως σχεδόν σίγουρο ότι ελάχιστες θα ήθελαν την έξοδο της Αγγλίας απο την ΕΕ.

Οι απαιτήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και κυρίως οι μεταρρυθμίσεις που ζητά μπορούν να αντιμετωπιστούν “δημιουργικά” στο πλαίσιο ανάλογων συμβιβασμών που έγιναν στη διάρκεια των έξι δεκαετιών.

Αντίθετα, εκείνο που φαίνεται μάλλον δύκολα διαχειρίσιμο είναι η “αυτονόμηση” των χωρών του Βίσεγκραντ (Visegrad) ή V4 που για μια ακόμη φορά δείχνουν να επιλέγουν έναν ξεχωριστό βηματισμό.

Οι απαιτήσεις της Μ.Βρετανίας θα βρούν διέξοδο μέσα απο τις διαπραγματεύσεις, την κοινοτική παράδοση αλλά και την επιθυμία να μείνει “χαμηλά” η συζήτηση για την αποχώρηση κρατών απο την ΕΕ όπως επιθυμούν ορισμένοι στη Γαλλία και τη Φινλανδία.

Ωστόσο, η επιθυμία των 4 κρατών ( Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία )  να αυτονομούνται δεν είναι ανευ σημασίας καθώς η συνεργασία των “4” είναι θεσμική και προηγείται (1991) της ένταξής τους στην Ε.Ε.

Οι “φωτιές” του αγροτικού και οι “σύλλογοι” των βουλευτών

Δεν αμφιβάλει κανείς πως είναι η πιο σοβαρή δοκιμασία της κυβέρνησης. Οι χθεσινές “αβρότητες” στη Βουλή για τα τηλεοπτικά είναι … ανέκδοτο, μπροστά στη διαχείριση ενός θέματος που βάζει “φωτιές” στον αγροτικό κόσμο.

Οι δυνατότητες ελιγμών της κυβέρνησης είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Οσο για την αντιπολίτευση και κυρίως για τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας ( ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ), συνεχίζουν να “πολιτεύονται” ανέξοδα και αδιάφορα, Οπως ακριβώς και στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών: διαχειρίστηκαν δισεκατομμύρια με την ελαφρότητα που κάποτε οι “πατέρες του έθνους” μοίραζαν ενισχύσεις στους χιλιάδες πολιτιστικούς συλλόγους και αδελφότητες.

Κάπως έτσι η ύπαιθρος και οι άνθρωποί της αφέθηκαν στην τύχη τους και η πατρίδα μας έχασε τις ευκαιρίες να αναπτύξει εναν οργανωμένο και αποτελεσματικό πρωτογενή τομέα που θα μπορούσε να προσθέτει στο εθνικό προϊόν…