Αρχείο κατηγορίας Πολιτική

INTERVENTION FRANCAISES

Η Γαλλία (συνεχίζει να) ενδιαφέρεται για τη Μέση Ανατολή

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την οριοθέτηση των ζωνών επιρροής που επέβαλε η Συνθήκη των Σεβρών (1920)  και την παραχώρηση από τη Γαλλία ενός καθεστώτος περιορισμένης αναγνώρισης στο Λίβανο, το Παρίσι εξακολουθεί (και επιθυμεί να συνεχίσει) να διαδραματίζει έναν σημαίνοντα ρόλο στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η πρόσφατη επίσκεψη του Σαάντ Χαρίρι , του τελούντος υπό παραίτηση (ή ήδη παραιτηθέντα) πρωθυπουργού του Λιβάνου, το αποδεικνύει.

Μετά τη συνάντηση στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ανακοινώθηκε ότι ο Γάλλος πρόεδρος θα συνεχίσει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για τη σταθερότητα στο Λίβανο και για να μειωθούν οι εντάσεις στην περιοχή.

Μια ημέρα νωρίτερα και ενώ αναμενόταν στη γαλλική πρωτεύουσα ο Σ.Χαρίρι , έγινε γνωστό από τη γαλλική προεδρία πως ο Ε.Μακρόν είχε συνομιλίες με τους (και τη σειρά που ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση),  πρόεδρο του Λιβάνου Μ.Αούν, πρόεδρο των ΗΠΑ Ντ.Τράμπ, πρόεδρο της Αιγύπτου Α.Φ. Αλ Σίσι, Σαουδάραβα πρίγκιπα Μ.Σ. Αλ Σαούντ  και Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Α.Γκουτιέρες προκειμένου να συζητήσει μαζί τους την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και να διερευνήσουν μέτρα για τη σταθεροποίηση και την ειρήνευση στην περιοχή.

Βεβαίως, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι οι κινήσεις του πρώην Γάλλου προέδρου Μ. Σαρκοζύ στη βόρειο Αφρική και ειδικά στη Λιβύη – μετά το χάος που προκάλεσαν η «Αραβική άνοιξη» και η κατάρρευση των καθεστώτων της περιοχής- όχι μόνον δεν έτυχαν θερμής υποδοχής αλλά επικρίθηκαν έντονα στο εσωτερικό της Γαλλίας αλλά και από συμμάχους της. Άλλωστε, ο Μ.Ομπάμα έχει παραδεχτεί ότι η εμπλοκή στη Λιβύη ήταν το χειρότερο λάθος του.

Αλλάζει ο χάρτης στη Μέση Ανατολή;

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ.Νετανιάχου με τον Κύπριο και τον Ελληνα ομόλογό του.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ.Νετανιάχου με τον Κύπριο και τον Ελληνα ομόλογό του.

Η δήλωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού με την οποία ουσιαστικά ενθαρρύνει την ίδρυση Κουρδικού κράτους εκτός από ανησυχία στην Άγκυρα, προκαλεί το ενδιαφέρον όλων όσοι εμπλέκονται στην πιο εύφλεκτη ,ίσως , περιοχή του κόσμου.

Βέβαια, η θέση του Ισραήλ για το ενδεχόμενο αλλαγής των συνόρων στο βορειοδυτικό Ιράκ δεν είναι “κεραυνός εν αιθρία”. Ήδη, από το 2014  ο ισραηλινός πρωθυπουργός από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών και όχι στο πλαίσιο συνέντευξης ή κοινής δήλωσης, δηλαδή χρησιμοποιώντας ένα συγκροτημένο διεθνές πλαίσιο,  είχε υπερασπιστεί το δικαίωμα των Κούρδων να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Ωστόσο, η πρόσφατη δήλωση του Μπ.Νετανιάχου αποκτά ιδιαίτερη αξία κάτω από το πρίσμα δύο σημαντικών εξελίξεων: Την απόφαση του ηγέτη των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί να προχωρήσει σε δημοψήφισμα και την ξεκάθαρη πλέον “στενή σχέση” της ημιαυτόνομης κουρδικής περιοχής με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια σχέση που θα φάνταζε εξωπραγματική πριν μερικά χρόνια αλλά σήμερα τροφοδοτεί τακτικά μια αντιαμερικανική ρητορική στην Άγκυρα  η οποία σε κάθε περίπτωση θα ήθελε να αποφύγει ένα τέτοιο ενδεχόμενο (της de facto δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους).

Η προοπτική ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους θα είναι μια εξέλιξη με καταλυτικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή και ειδικά για τις χώρες στις οποίες είναι μοιρασμένοι οι Κούρδοι (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία). Θα είναι ίσως η σημαντικότερη απόπειρα αναθεώρησης του status quo στην περιοχή αυτή από την εποχή της ανακάλυψης των κοιτασμάτων πετρελαίου στη Μοσούλη και του διαγκωνισμού των αποικιοκρατικών δυνάμεων για το μοίρασμα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας.