INTERVENTION FRANCAISES

Η Γαλλία (συνεχίζει να) ενδιαφέρεται για τη Μέση Ανατολή

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Ο Ε Μακρόν μιλά στην Πνύκα

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την οριοθέτηση των ζωνών επιρροής που επέβαλε η Συνθήκη των Σεβρών (1920)  και την παραχώρηση από τη Γαλλία ενός καθεστώτος περιορισμένης αναγνώρισης στο Λίβανο, το Παρίσι εξακολουθεί (και επιθυμεί να συνεχίσει) να διαδραματίζει έναν σημαίνοντα ρόλο στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η πρόσφατη επίσκεψη του Σαάντ Χαρίρι , του τελούντος υπό παραίτηση (ή ήδη παραιτηθέντα) πρωθυπουργού του Λιβάνου, το αποδεικνύει.

Μετά τη συνάντηση στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ανακοινώθηκε ότι ο Γάλλος πρόεδρος θα συνεχίσει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για τη σταθερότητα στο Λίβανο και για να μειωθούν οι εντάσεις στην περιοχή.

Μια ημέρα νωρίτερα και ενώ αναμενόταν στη γαλλική πρωτεύουσα ο Σ.Χαρίρι , έγινε γνωστό από τη γαλλική προεδρία πως ο Ε.Μακρόν είχε συνομιλίες με τους (και τη σειρά που ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση),  πρόεδρο του Λιβάνου Μ.Αούν, πρόεδρο των ΗΠΑ Ντ.Τράμπ, πρόεδρο της Αιγύπτου Α.Φ. Αλ Σίσι, Σαουδάραβα πρίγκιπα Μ.Σ. Αλ Σαούντ  και Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Α.Γκουτιέρες προκειμένου να συζητήσει μαζί τους την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και να διερευνήσουν μέτρα για τη σταθεροποίηση και την ειρήνευση στην περιοχή.

Βεβαίως, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι οι κινήσεις του πρώην Γάλλου προέδρου Μ. Σαρκοζύ στη βόρειο Αφρική και ειδικά στη Λιβύη – μετά το χάος που προκάλεσαν η «Αραβική άνοιξη» και η κατάρρευση των καθεστώτων της περιοχής- όχι μόνον δεν έτυχαν θερμής υποδοχής αλλά επικρίθηκαν έντονα στο εσωτερικό της Γαλλίας αλλά και από συμμάχους της. Άλλωστε, ο Μ.Ομπάμα έχει παραδεχτεί ότι η εμπλοκή στη Λιβύη ήταν το χειρότερο λάθος του.

στιγμές ιστορίας- Η απελευθέρωση της Κοζάνης

“Υπουργείον Στρατιωτικών

Ταξιαρχία ιππικού προελάσασα προς την Κοζάνην και ευρούσα ταύτην κενήν εχθρού την κατέλαβεν.

Ο ενθουσιασμός των κατοίκων είνε απερίγραπτος”

Το τηλεγράφημα που υπογράφει ο υποστράτηγος (τότε) και αρχηγός του Επιτελείου Π.Δαγκλής περιγράφει λακωνικά, αλλέως πως, την απελευθέρωση της Κοζάνης. Ωστόσο, παρά την έλλειψη αντίστασης απο τον τουρκικό στρατό, ο οποίος υποχωρεί σχεδόν ατάκτως μετα τη συντριβή της γραμμής άμυνας στα στενά του Σαρανταπόρου, η είσοδος των ελληνικών στρατευμάτων στη Μακεδονία έχει έναν νεκρό * : Είναι ο υπίλαρχος Δημήτριος Σιούλης επικεφαλής αποσπάσματος που ελέγχει τα χωριά που βρίσκονται νότια της Κοζάνης και μεταφέρει το μηνυμα της νίκης. Την ώρα που το απόσπασμα εβγαινε απο το χωριό Μπαξί (Κήπος) με κατεύθυνση προς την Αιανή, το όπλο ενός στρατιώτη εκπυρσοκρότησε απο λάθος και η σφαίρα τραυμάτισε θανάσιμα τον προπορευόμενο αξιωματικό. Στον μαρμαρινο σταυρό του τάφου (στην Αιανή) αναγραφόταν

Δημήτριος Σιούλης

Υπίλαρχος

πεσών τη

12 8/βρίου 1912

υπερ πίστεως

 

* Η πληροφορία σώζεται στην έκδοση “Αιανή” του αείμνηστου Κ.Σιαμπανόπουλου.

 

Ναι στην ανεξαρτησία λένε οι Κούρδοι αλλά οι γείτονες απειλούν (τουλάχιστον)!  

Ο Τούρκος πρόεδρος με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μ, Τίλερσον

Ο Τούρκος πρόεδρος με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μ, Τίλερσον

Ο Τούρκος πρόεδρος φανερά ενοχλημένος απείλησε με οικονομικό στραγγαλισμό την αυτόνομη Κουρδική περιφέρεια στο Βόρειο Ιράκ (Kurdish Regional Government (KRG), διατυπώνοντας με σαφήνεια όλα τα «όπλα» που έχει στα χέρια του. Ακόμα και αυτά χωρίς «εισαγωγικά», τα οποία -όπως είπε- είναι πάντα στο τραπέζι.

Την Τρίτη, μια μέρα μετά το δημοψήφισμα ο Ταγίπ Ερντογαν διερωτήθηκε πόση αξία μπορεί να έχει η υποστήριξη του Ισραήλ στο κουρδικό δημοψήφισμα. «Δεν υπάρχουν άλλες χώρες πλην του Ισραήλ που να το υποστήριξαν (το δημοψήφισμα)» είπε , θέλοντας να υπογραμμίσει ότι οι Κούρδοι είναι διεθνώς απομονωμένοι.

Και η Τουρκία δεν είναι η μόνη που δεν βλέπει “με καλό μάτι” τη σχέση των Κούρδων με το Ισραήλ. Το ίδιο ανήσυχη είναι και η Τεχεράνη.

Το Ιράκ, έχει ήδη εκφράσει με απόλυτο τρόπο την διαφωνία του στις κινήσεις των Κούρδων και μάλιστα το Κοινοβούλιο της χώρας παρείχε εξουσιοδότηση για τη χρήση βίας εναντίον των Κούρδων.

Σε κάθε περίπτωση η στάση που θα τηρήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει εξαιρετική σημασία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι Κούρδοι διεκδικούν την ανεξαρτησία τους ελπίζοντας ότι θα αναγνωριστεί ο βαρύς φόρος του αίματος που πλήρωσαν πολεμώντας εναντίον του Ισλαμικού κράτους.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν αρκετά μεγάλη και οι υποστηρικτές του «Ναι» στην ανεξαρτησία είναι το 93% εκείνων που ψήφισαν.

Η επόμενη μέρα θα δείξει αν οι Κούρδοι της KRG και ειδικά ο πρόεδρός τους Μασούντ Μπαρζανί θα μπορέσει να διαχειριστεί τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος υπέρ του λαού του αλλά και προς όφελος της ειρήνης και των γειτονικών λαών με τους οποίους αναγκαστικά θα συνυπάρξει. Ήδη, ο πρόεδρος της KRG έκανε έκκληση λέγοντας «Σεβαστείτε τη βούληση του λαού του Κουρδιστάν. Ας προχωρήσουμε σε σοβαρό διάλογο για να γίνουμε καλοί γείτονες».

Η ιστορία θα κρίνει τους πρωταγωνιστές αλλά και τα αποτελέσματα των επιλογών τους. Αυτό στο οποίο όλοι συμφωνούν είναι ότι οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ δεν ήθελαν να χαθεί μια ακόμα ευκαιρία.

Αλλάζει ο χάρτης στη Μέση Ανατολή;

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ.Νετανιάχου με τον Κύπριο και τον Ελληνα ομόλογό του.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ.Νετανιάχου με τον Κύπριο και τον Ελληνα ομόλογό του.

Η δήλωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού με την οποία ουσιαστικά ενθαρρύνει την ίδρυση Κουρδικού κράτους εκτός από ανησυχία στην Άγκυρα, προκαλεί το ενδιαφέρον όλων όσοι εμπλέκονται στην πιο εύφλεκτη ,ίσως , περιοχή του κόσμου.

Βέβαια, η θέση του Ισραήλ για το ενδεχόμενο αλλαγής των συνόρων στο βορειοδυτικό Ιράκ δεν είναι “κεραυνός εν αιθρία”. Ήδη, από το 2014  ο ισραηλινός πρωθυπουργός από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών και όχι στο πλαίσιο συνέντευξης ή κοινής δήλωσης, δηλαδή χρησιμοποιώντας ένα συγκροτημένο διεθνές πλαίσιο,  είχε υπερασπιστεί το δικαίωμα των Κούρδων να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Ωστόσο, η πρόσφατη δήλωση του Μπ.Νετανιάχου αποκτά ιδιαίτερη αξία κάτω από το πρίσμα δύο σημαντικών εξελίξεων: Την απόφαση του ηγέτη των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί να προχωρήσει σε δημοψήφισμα και την ξεκάθαρη πλέον “στενή σχέση” της ημιαυτόνομης κουρδικής περιοχής με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια σχέση που θα φάνταζε εξωπραγματική πριν μερικά χρόνια αλλά σήμερα τροφοδοτεί τακτικά μια αντιαμερικανική ρητορική στην Άγκυρα  η οποία σε κάθε περίπτωση θα ήθελε να αποφύγει ένα τέτοιο ενδεχόμενο (της de facto δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους).

Η προοπτική ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους θα είναι μια εξέλιξη με καταλυτικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή και ειδικά για τις χώρες στις οποίες είναι μοιρασμένοι οι Κούρδοι (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία). Θα είναι ίσως η σημαντικότερη απόπειρα αναθεώρησης του status quo στην περιοχή αυτή από την εποχή της ανακάλυψης των κοιτασμάτων πετρελαίου στη Μοσούλη και του διαγκωνισμού των αποικιοκρατικών δυνάμεων για το μοίρασμα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Τρόφιμα, καταναλωτές και καιροσκόποι 

Η ευρωπαϊκή ήπειρος και ειδικά οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν συχνά και καυχιόνται για ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης σχετικά με ανασφαλή ή επικίνδυνα τρόφιμα.

Ο μηχανισμός αυτός , RASFF (Rapid Alert System for Food and Feed) έχει δοκιμαστεί εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες και σε αρκετές περιπτώσεις έχει μπλοκάρει την κυκλοφορία επικίνδυνων αγαθών.

Ωστόσο, η νέα περίπτωση ,με τα μολυσμένα με fipronil αυγά στο Βέλγιο, αναθέρμανε τη συζήτηση ,  που δυστυχώς ανακυκλώνεται με ένταση μόνο στις ανάλογες περιπτώσεις, για την  επάρκεια των ελέγχων στις χώρες της ΕΕ αλλά γενικότερα και των ασκούμενων πολιτικών.

Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών στη βιομηχανία τροφίμων μάλλον δεν είναι η ίδια μετά τις «τρελές αγελάδες» (Αγγλία) και τις διοξίνες σε κοτόπουλα (Βέλγιο) και χοιρινά (Ιρλανδία).

Το νεότερο σκάνδαλο πέρα από τις αντεγκλήσεις μεταξύ Ολλανδών (που παρήγαγαν και προμήθευσαν με το συγκεκριμένο φάρμακο) και των Βέλγων που το χρησιμοποίησαν,  θα πρέπει να αναδείξει τα κενά που επιτρέπουν σε ανεύθυνους, καιροσκόπους και τυχοδιώκτες να παίζουν με τη δημόσια υγεία.

στιγμές ιστορίας – Ο στρατηγός Ντε Γκώλ διεκδικεί το Κεμπέκ !

 

D GAUL MONTREALΕίναι Ιούλιος του 1967 και ο στρατηγός Ντε Γκώλ πραγματοποιεί επίσκεψη στον Καναδά μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού ,μεταξύ των γαλλοφωνων του Καναδά και ανησυχίας ,από την πλευρά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, για τις εμπρηστικές δηλώσεις του αρχηγού του γαλλικού κράτους υπέρ της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ.

Ο στρατηγός επισκέπτεται τον Καναδά επιβαίνων στο καταδρομικό «Κολμπέρ» και αντίθετα σε κάθε έθιμο μεταβαίνει στο Κεμπέκ και όχι στην πρωτεύουσα της χώρας, Οττάβα. Ωστόσο, η επίσκεψη διακοπτεται αιφνιδιαστικά και μάλλον προς ικανοποίηση (!) του καναδού πρωθυπουργού Λ. Πήρσον καθώς είχε ηδη αφεθεί να εκφραστεί η δυσαρέσκεια για τις δηλώσεις (24/7/1967) του αρχηγού του γαλλικού κράτους στο Μόντρεαλ που επανέλαβε (σχεδόν) τα συνθήματα των υποστηρικτών της απόσχισης αναφωνώντας “Ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ”. Η καναδικη κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει απαράδεκτες τις δηλώσεις Ντε Γκώλ ενω δριμύτατη ήταν και η επίθεση του γαλλικού τύπου που επέκρινε τον αρχηγό του γκωλικού κόμματος.

Ενδεικτικός του κλίματος που υπήρχε (και της εποχής) ο τίτλος της εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"

Ενδεικτικός του κλίματος που υπήρχε (και της εποχής) ο τίτλος της εφημερίδας “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”

Κι ετσι ενω ο πρωθυπουργός του Καναδά περίμενε να δεξιωθεί τον γάλλο Πρόεδρο ο δεύτερος αποφάσισε αντι να μεταβει στην Οττάβα σιδηροδρομικώς να διακόψει την επίσημη επίσκεψη (πριν καν αρχίσει !) και να αναχωρήσει για το Παρίσι.

στιγμές ιστορίας- Υπογραφή του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών

A Canadian patrol awaits the arrival of Gen. Carlos Flores Paiva Chaves (Brazil), Commander of the United Nations Emergency Force (UNEF) and Commander-Designate of UNFICYP in the absence of Gen. Prem Singh Gyani, Commander of UNFICYP. March 1964. 1/Mar/1964. Nicosia, Cyprus. UN Photo/BZ. www.un.org/av/photo/

Στο Σαν Φρανσίσκο, στις 26 Ιουνίου του 1945 οι αντιπρόσωποι 50 κρατών υπογράφουν τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και λίγο αργότερα θα υπογράψει και η Πολωνία για να συμπληρωθεί ο αριθμός των 51 ιδρυτικών μελών του Οργανισμού. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου ο Χάρτης επικυρώθηκε απο τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ενωση, την Κίνα, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία -που αποτελούν και τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού – και την πλειοψηφία των 51 κρατών.

Βασικός στόχος και προτεραιότητα του  Συμβουλίου Ασφαλείας , που μπορεί να συνεδριάζει κάθε φορά που απειλείται η ειρήνη  και στο οποίο συμμετέχουν ακόμη δέκα κράτη, είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στην οποία παίρνουν μέρος όλα τα κράτη – μέλη του Οργανισμού συνέρχεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη και εκλέγει για διάστημα δυο ετων τα δέκα μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η διατήρηση της ειρήνης απαιτεί τεράστια κεφάλαια αλλά και την ουσιαστική συμβολή των μελών του ΟΗΕ με στρατιωτικό προσωπικό που καλείται να διατηρήσει ή ακόμα και να επιβάλει την ειρήνη σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Οι δυνάμεις αυτές είναι γνωστές ως κυανόκρανοι απο το γαλάζιο χρώμα των στολών τους.

στιγμές ιστορίας- Τα οχυρά σταματούν τους Γερμανούς

 

Αναπαράσταση της Μάχης των Οχυρών στο Ρούπελ - Φ: ΥΠΕΘΑ

Αναπαράσταση της Μάχης των Οχυρών στο Ρούπελ – Φ: ΥΠΕΘΑ

Αρχές Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί αιφνιδιάζονται για μια ακόμη φορά στην προσπάθειά τους να “ολοκληρώσουν” τον έλεγχο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης: Ενω στη Θεσσαλονίκη μπαίνουν τα πρώτα γερμανικά τάνκς υπάρχουν δυνάμεις του ελληνικού στρατού που συνεχίζουν να αντιστέκονται στη “γραμμή Μεταξά” , κατα μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Είχε προηγηθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Γιουγκοσλαβία που ανατρέπει τη φιλική κυβέρνηση Ντ.Τσέφκοβιτς ( λιγες μέρες πριν ειχε προσχωρήσει στις δυνάμεις του Αξονα ) και οι επιτελείς του Χίτλερ, που ετοιμάζονται να επιτεθούν στην “απείθαρχη” Ελλάδα, αντιλαμβάνονται ότι θα χρειαστεί να επιτεθούν και στη Γιουγκοσλαβία.

Η “γραμμή Μεταξά”, συνολικά 21 οχυρά πάνω στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, κατασκευάστηκε για την αποτελεσματική άμυνα έναντι της Βουλγαρίας που για ένα μακρύ διάστημα δεν σταμάτησε να διεκδικεί την Μακεδονία και τη Θράκη. Το πλέον γνωστό οχυρό , το οχυρό Ρούπελ και οι άνδρες του αντιστάθηκαν με επιτυχία στην καταιγιστική επίθεση των γερμανικών δυνάμεων που διήρκεσε απο τα χαράματα της 6ης Απριλίου έως το πρωινό της Πέμπτης 10/4 . Η επίθεση δύο γερμανικών ταγμάτων υποστηριζοταν απο  πυροβολικό υπέρτερου εξοπλισμού αλλά και συνεχείς καταδρομές αεροσκαφών “στούκας”.

 

Εφ. Εμπρός

στιγμές ιστορίας – Δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα

Ο “ιεραπόστολος” του αγροτικού κινήματος και μάρτυρας των κολίγων του Θεσσαλικού κάμπου οι οποίοι αρκετά χρόνια μετα την απελευθέρωση απο τους τούρκους μπέηδες ήταν ακόμα είλωτες στα χέρια ντόπιων και ακομα πιο στυγνών και σκληρών τσιφλικάδων και κοτσαμπάσηδων και οι οποίοι είχαν δικαίωμα όχι μόνον στη σοδειά των κολίγων αλλά και σε όλο τους το βιός.

Ο Μαρίνος Αντύπας , ενας φέρελπις Κεφαλονίτης δικηγόρος ενθουσιασμένος απο τα ιδεολογικά κινήματα της Ευρώπης και κυρίως απο τις σοσιαλιστικές ιδέες, μεταβαίνει στη Λάρισα για να εργαστει στα κτήματα του θείου του και εκεί εμψυχώνει τους κουρελήδες και αγανακτισμένους κολίγους να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν δικαιώματα.

Σαν σήμερα στις 9 Μαρτίου του 1907 πέφτει χτυπημένος απο το οπλο ενός έμπιστου και σκληρού επιστάτη του μεγαλοτσιφλικά Αριστείδη Μεταξά. Τρία χρόνια μετά στις 6 Μαρτίου 1910,  το Πανθεσσαλικο Συλαλλητήριο που οργανώνεται στη Λάρισα με αίτημα την απαλοτρίωση των τσιφλικιών βάφεται με αίμα και οι πρώτοι δύο αγρότες πέφτουν νεκροί στο Κιλελέρ. Την επόμενη χρονιά στην επιμνημόσυνη δέηση που τελείται,  η φλόγα που αφύπνισε τους κολίγους γιγαντώνεται, αφυπνίζει και χειραφετεί τους αγρότες , όπως λέει ο απεσταλμένος της εφημερίδας “Εμπρός”.

Ο Αντύπας, έγινε θρύλος και σύμβολο για τους φτωχούς αγρότες που λίγο αργότερα έβαλαν τη μεγάλη «φωτιά» στο Κιλελέρ, την εξέγερση που βάφτηκε στο αίμα και άνοιξε το δρόμο για να παραχωρηθεί γη στους κολίγους.

Απο τις σελίδες της Εφημερίδας “Εμπρός” – 10 Μαρτίου 1911 

Το δημοψήφισμα του Ερντογάν, ο πυροσβεστήρας και η κρυογεννετική

Ένα «μπρα ντε φέρ» με πρωταγωνιστές τη Γερμανία και την Τουρκία και με άγνωστες –προς το παρόν- συνέπειες, βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ημέρες. Η επιμονή του Τούρκου προέδρου να διοργανώσει πολιτικές συγκεντρώσεις στη Γερμανία προκειμένου να «πείσει» τους μετανάστες πατριώτες του για την αναγκαιότητα των αλλαγών στο δημοψήφισμα, είναι μια προσπάθεια επίδειξης πυγμής σαν αυτές που τόσο αρέσκεται να κάνει ο «σύγχρονος σουλτάνος», ιδιαίτερα όταν απευθύνεται στα πλήθη…

Είναι ίσως μια προσπάθεια να πάρει ρεβάνς από το πρώτο «επεισόδιο» αυτής της κόντρας όταν οι λεκτικές ακρότητες του Ερντογάν αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές λίγους μήνες πριν καθώς το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο είχε απαγορεύσει στον Τούρκο  πρόεδρο να μιλήσει σε οπαδούς του στην Κολωνία μέσω γιγαντοοθόνης.

Ανάλογες δηλώσεις με αυτές του Ερντογάν κάνουν και ανώτερα στελέχη του κόμματος του και αξιωματούχοι όπως ο υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας και μάλιστα με έναν τρόπο και μια συχνότητα που δείχνει ότι έχουν χάσει το μέτρο και την ψυχραιμία τους.

Από την άλλη πλευρά η γερμανική κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει «να σηκώσει το γάντι» τόσο μέσω της καγκελαρίου που χαρακτήρισε αδικαιολόγητη την επίθεση Ερνογάν, όσο και μέσω των δικαστικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων ,όπως ο δήμος του Αμβούργου , που έκλεισε το κέντρο όπου επρόκειτο να μιλήσει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επειδή δεν διέθετε σύστημα πυρανίχνευσης.

Για τους παρατηρητές  των εξελίξεων η γερμανο-τουρκική αντιπαράθεση αποκτά το ενδιαφέρον ενός από τα πιο «γοητευτικά» μοντέλα της θεωρίας των παιγνίων…

Όσο κατανοητή –καλύτερα, εξηγήσιμη- είναι η επιδίωξη του Ερντογάν να προσεγγίσει τους Τούρκους ψηφοφόρους  , που ειδικά στη Γερμανία στη μεγάλη τους πλειοψηφία τον υποστηρίζουν, άλλο τόσο δικαιολογημένη είναι η γερμανική στάση που θέλει να ακυρώσει μια προσπάθεια ενός εξωτερικού παράγοντα να επηρεάσει το εσωτερικό της. Και αυτό γιατί δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός ότι οι Τούρκοι μετανάστες είναι Γερμανοί πολίτες , ζουν στη γερμανική επικράτεια , συγχρωτίζονται με άλλους Γερμανούς πολίτες και συνεπώς το γερμανικό κράτος δεν επιθυμεί τη διδαχή και τη διάδοση θέσεων κατά κόρον αντιδημοκρατικών (μετά το πραξικόπημα και τις απηνείς διώξεις των αντιπάλων του Ερντογάν). Εν κατακλείδι η γερμανική κυβέρνηση επιχειρεί να αποφύγει ένα «τοξικό μήνυμα» για τους πολίτες της και βέβαια να αποτρέψει σε ξένους παράγοντες να έχουν λόγο για ζητήματα που δεν πρέπει να έχουν.

Η κατάλυση των δημοκρατικών αρχών και του κράτους δικαίου που οι συνθήκες παρατεταμένης «προεδρικής δικτατορίας» έχουν επιβάλλει στη γειτονική χώρα, μπορεί να ευνοούν  τον Ερντογάν και την προσπάθειά του να συνεχίσει να κυβερνά με υπερεξουσίες και χωρίς προσκόμματα για μια δεκαετία ακόμη αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άλλες χώρες θα μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα για πολύ ακόμα…

Η διπλωματική αβρότητα έχει και όρια και εν πάση περιπτώσει την επόμενη φορά που ο Ερντογάν αποφασίσει  – ίσως-  να αναθέσει την πολιτική του επιβίωση στις δυνατότητες της κρυογεννετικής θα είναι πολύ αργά…

* Το κείμενο γράφτηκε πριν τη συνάντηση των δυο υπουργών Εξωτερικών σήμερα στο Βερολίνο. Απ΄ ότι φαίνεται Γκάμπριελ και Τσαβούσογλου αποφάσισαν να σταματήσουν τα δύο οχήματα πριν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο όπου η μια επιλογή θα είναι η ήττα για εκείνον που θα την πάρει ή πολύ περισσότερο το αποτέλεσμα και για τους δύο θα είναι καταστροφικό (chiken game) …